Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Viaxes > Camiño de Santiago > > Etapa de Baños de Montemayor a Fuenterroble de Salvatierra

Etapa 16: Etapa de Baños de Montemayor a Fuenterroble de Salvatierra

Os albergues

Información sobre a etapa 16: Etapa de Baños de Montemayor a Fuenterroble de Salvatierra

A Vía da Prata di adeus á rexión estremeña e sobe a Castela nunha xornada onde a presenza de miliarios gana por goleada a outro tipo de vestixios romanos que aínda, grazas, sobreviven na calzada milenaria.

O itinerario

 

  • Km 0. Baños de Montemayor(Todos os Servizos)

Non hai mellor comezo posible que afrontar a subida a o Porto de Béjar polo tramo da calzada romana que aflora á saída de Baños de Montemayor (Km 0,6). Foi restaurado na década dos 70 e, segundo algún autor, con pouco acerto. Manteña ou non a súa esencia a subida móstrase agradable, evitando o asfalto e as voltas e revoltas da N-630. En plena ascensión hai una fonte de pedra coa inscrición Cañada Real Aliste Zamorana ou da Prata, feito que reivindica tamén o paso desta vía pecuaria.Pasamos a fonte e a calzada acábase, obrigándonos a cruzar a nacional e continuar por un camiño que transita pola esquerda.• Km. 2. Porto de Béjar (Salamanca)É neste momento cando dicimos adeus a Estremadura e penetrámonos en Castela pola provincia de Salamanca. A senda devólvenos de novo á estrada e por ela alcanzamos o alto. Una gasolineira, a veterana Casa Adriano e o barrio da Estación, con albergue incluído. .O cambio de paisaxe é espectacular e apoteósico, porque ante  os ollos do peregrino xorde agora, ao chegar a Porto de Béjar,  una panorámica de auténtico privilexio, sendo o seu  patrimonio natural distinguido como Parque Natural de Candelario (1992), Reserva da Biosfera (2006),  Xardín Botánico BIC (2006), Rede Natura 2000 (2015) Camiño Natural ou Vía Verde (2018)Deixamos a N-630 pola esquerda e pasamos baixo a ponte da autovía, onde as obras descubriron outro tramo de calzada que algúns catalogaron como non romana (Km 3,9). Máis adiante hai un área recreativa e a reprodución do miliario CXXXII. Supostamente foi neste lugar, a 132 millas de Mérida, onde estaba asentada a mansio Caecilio Vico, aínda que tamén hai disparidade de opinións e algúns autores sitúana en Baños de Montemayor. Baixamos polo robledal até a ponte da Madalena ou da Malena, que cruzamos paira salvar a canle do río Corpo de Home (Km 7,1).A uns metros alzar un miliario e de seguido veremos un curral a man dereita. Merece a pena saltar o valo de madeira e entrar, porque garda uno dos miliarios mellor conservados de toda a Vía. Trátase do número CXXXIV (Km 7,5). Tras a visita gozamos dun tramo de tres quilómetros xunto ao río, até chegar á estrada (Km 10,7) e enlazar de novo coa antiga calzada, pola que ascendemos a Calzada de Béjar.

  • Km 12,7. Calzada de Béjar (Albergue. Bar)•

A ermida do Humilladero e o albergue de peregrinos de Alba e Soraya dannos a benvida a esta pequena poboación, de acertado nome e que atravesamos até chegar á praza, onde está a igrexa da Asunción e onde podemos admirar una mostra da máis típica arquitectura serrana. Deixamos a localidade paira llanear durante seis quilómetros polo val do Sangusín. Á esquerda, de lonxe, as Batuecas e a Serra de Francia. Á dereita, as serras de Béjar e Candelario. O percorrido está balizado por varios miliarios. Entre eles o número CXLII, que se atopa de novo á beira do río Sangusín tras o seu periplo como adorno no Ministerio de Obras Públicas (Km 19,2). Saímos ao asfalto durante un curto treito e tomamos un camiño que nos levará até Valverde de Valdelacasa, en cuxo termo se debeu situar a mansio ad Lippos.

  • Km 21,7. Valverde de Valdelacasa (Albergues. Bar)

Aquí recíbennos uns cruceiros e a igrexa de Santiago. Non tardamos en cruzar Valverde de Valdelacasa, que loce algunhas esculturas xacobeas, paira tomar a estrada que nos conduce, en ascenso, até a seguinte poboación: Valdelacasa, onde alcanzamos os 950 metros de altitude.

  • Km 25. Valdelacasa (Bares. Tendas. Pousada do Peregrino)

Abandonamos o pobo e máis adiante deixamos o asfalto pola esquerda. Imos finiquitando os últimos seis quilómetros da xornada entre robledales. Aínda haberá tempo paira máis sorpresas, como a que nos depara o miliario CXLVIII, reposto no bautizado como Bosque do Peregrino (Km 28,8). Aínda retornamos una vez máis á estrada paira alcanzar finalmente Fuenterroble de Salvatierra.

  • Km 32,9. Fuenterroble de Salvatierra (Albergue. Casa Rural. Bares. Tendas)

As dificultades

  • Non hai que apuntar nada sobre a sinalización. É boa durante todo o traxecto. Si da dureza, xa que o perfil é bastante crebado e a etapa tende a subir desde a ponte da Malena (Km 7,1), situado no punto máis baixo da etapa.

Observacións

  • En Valdelacasa (Km 25 de etapa), Branca Aparicio rexenta a Pousada do Peregrino. É una casa antiga rehabilitada con capacidade paira 11 ou 12 persoas. Ten bar-cafetaría e serve almorzos, pratos combinados e ensaladas. O aloxamento son 14 euros por persoa e noite. Teléfonos: 605 128 400, 923 15 08 51.
  • O albergue parroquial de Fuenterroble de Salvatierra está na rúa Longa, 37. No cruzamento da estrada que se dirixe a Guijuelo. A súa fachada está decorada con dous debuxos dun peregrino pola vella, co seu bordón e atillo. Crearon escola e imitacións e son obra do escultor charro Venancio Branco.
  • Ao final de Fuenterroble de Salvatierra, na rúa Conejal, 8, seguindo o Camiño e pasado o albergue, hai una Casa Rural (Arrieros Familia García). Ten capacidade paira 11 persoas en 4 habitacións e dispón de cociña. Costa 20 euros por persoa con almorzo incluído e pódese reservar desde o 635 438 750 e o 923 15 10 71.
  • O taxista Manuel Hernández (687 45 64 76) achega a quen o desexe até Guijuelo, poboación de case 6.000 habitantes archiconocida pola calidade do seu xamón e embutido.

Que ver, que facer

  • PORTO DE BÉJAR.PATRIMONIO NATURAL. “O DESCANSADERO”: Porta de Castela e León na súa meta cara a Compostela, onde a orografía e o clima son doutra maneira. Atrás queda Baños de Montemayor (700 m). E, agora, tras a pronunciada subida aparece Porto de Béjar (950 m), referente “Descansadero” ao longo da historia na romanización e na transhumancia, porque se prefería “durmir fatígaa” despois da costa de Baños paira iniciar o novo día cunha semiplanicie e baixada até a Ponte da Malena e asi coller aos poucos o ritmo do Camiño.PATRIMOMIO HISTÓRICO : Pegada romana – Manssio Caecilio Vico : Moitos son os estudiosos que sitúan a “manssio” romana Caecilio Vico en Porto de Béjar; na paraxe do Albergue e a súa contorna. Abundantes vestixios romanos no Camiño : calzada orixinal, miliarios, tumba, rede de sumidoiros… Pegada peregrina: Hospital de Peregrinos . Concha. Advocación na igrexa a un Santo Peregrino. Alusión directa ao termo “peregrino”, nos Estatutos da Confraría da Beira Cruz (Século XVII). Pegada napoleónica: Asedio, queima e rapto da Lámpada de Prata da Igrexa o 21 de maio de 1812. Desde entón existe a “Rúa Queimada”.PATRIMONIO ARTÍSTICO: Igrexa da Asunción: XVI-XVII. Madeira, pedra e ladrillo mudéjar. Precioso artesonado e retablo. Talla majestuosa da Virxe que albisca a man de Gregorio Fernández ou a súa escola. Ermida do Humilladero: Barroco. Dedicada ao Cristo da Piedade, con fermosa talla, patrón do pobo (14 de setembro). Pinturas moi interesantes, que falan do Divino Morais ou a súa escola. Construción típica de pobo de serra: Rúas e tellados moi irregulares, destacando no máis alto do pobo o Barrio das Cábilas. construída en ladeira con rúas retortas. pintorescas e ensoñadora
  • CALZADA DE BÉJAR: A case 800 metros de altitude e dividido pola calzada romana, Calzada de Béjar está nun posición privilexiada. Entre a serra de Béjar e o val do río Sangusín, polo que continúa a Vía da Prata cara a Valverde de Valdelacasa. O seu censo rolda a centena de habitantes pero pouco importa. Ten excelentes mostras de arquitectura popular.
    • Igrexa da Asunción: Realizada no século XVI. Na súa pila bautismal foi bautizado o beato Antonio Martín.
    • Fortín romano: Posto de vixilancia romano, o único que se conserva deste tipo e que servía paira protexer a Vía. Está situado a un quilómetro escaso de Calzada de Béjar e foi declarado Ben de Interese Cultural no ano 1931. No 2005 propúxose á administración da provincia que se realizasen os traballos de limpeza e restauración pertinentes paira arrombar este valioso fortín da Vía da Prata.
  • VALVERDE DE VALDELACASA: No seu termo municipal, medio quilómetro antes de entrar na poboación, estaba situada a mansio Ad Lippos, a sétima desde Mérida.
    • FUENTERROBLE DE SALVATIERRA: No libro Por Salamanca tamén pasa o Camiño de Santiago (Primeira edición de 1965 e agora reeditado), o seu autor Salvador Llopis, fai a seguinte referencia do Camiño ao seu paso por Fuenterroble: “Antes de chegar a Fuenterrobles ábrese unha paisaxe de trigales. Deixouse atrás a Castela política e éntrase na Castela xeográfica cantada por Gabriel e Galán. Fuenterrobles, nome de eufonía recia, mantén o carácter xacobeo. Polo sitio chamado os Barros Coloreádevos, descendía a calzada romana, hoxe convertida nun camiño morto asucado de carrilones. Nunha paraxe ampla á beira da Serra de Tonda, non lonxe da Calzada, aínda existe a Fonte de Santiago, segundo tradición “servía paira saciar a súa sede os camiñantes”. Hoxe Fuenterroble mantén, máis si cabe, ese carácter Xacobeo. Grazas en gran parte ao párroco Blas Rodríguez que promove toda clase de actividades desde a Asociación de Amigos do Camiño de Santiago Vía da Prata de Fuenterroble. A finais de outubro de 2010 inaugurouse nesta localidade un Centro de Interpretación da Vía da Prata.
    • Igrexa de Santa María a Branca:Construción gótica do século XV reedificada sobre un templo románico e composta de tres naves. Posúe una torre dividida en tres corpos á que se sobe por unha escaleira de caracol. No interior conserva un retablo de principios do XVIII, cuxa autoría se atribúe a Joaquín de Churriguera. O templo restaurouse en 1996 e con este motivo encargouse una talla dun Cristo peregrino. Esta escultura, do artesán Anxo Domínguez Velázquez, mide dous metros e medio e está realizada en piñeiro de oregón. Xunto á Igrexa de Fuenterroble pódense ver uns paneis explicativos sobre a Vía da Prata e a construción de calzadas romanas cun exemplo in situ.

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os peregrinos opinan sobre a etapa 16 Etapa de Baños de Montemayor a Fuenterroble de Salvatierra

0 comentarios