Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Viaxes > Camiño de Santiago

Volver seguir

Estamos outra vez en Roncesvalles ?onde o tempo non existe? A segunda vez que iniciamos o Camiño!

Todo eran imaxes, saudades, as palabras entrecrúzanse, os recordos sucédense…

O mesmo pobo con poucos cambios, as súas casas baixas, os seus tellados inclinados de bonecas, as súas montañas rodeándoo todo, o seu cheiro a natureza, a súa boa acollida, a súa néboa… e por último a misa coa súa espiritualidade, co seu recollemento, con ese silencio estremecedor, e esa Salve cantada á Virxe en latín ao unísono entre todos os peregrinos que formamos a gran familia do Camiño.

Que nos traerá e nos reconfortará o Camiño? Que pasará a partir de agora? Imos tomando conciencia…
Todo eran medos e preguntas sen respostas.
A saída ao amencer espectacular entre ese bosque

de carballos ?Robledal de bruxas? formando un túnel, con eses cheiros que só senten e gózanse e eses sons que só se decatan no Camiño, e o cruceiro gótico que durante século ha ido convidándonos a un futuro incerto e saudando a todos os peregrinos e desexándonos ?Bo Camiño?.

Burguete coas súas xanelas e as súas contraventanas vermellas, Zubiri e a súa baixada un pouco perigosa, Pamplona coa súa entrada espectacular polo portal de Francia, cansa, con calor. O Alto do Perdón con miles e miles de pedras no seu descenso, Ponte a Raíña, Estella…

Todo parecía igual ou queriamos que fose igual, pero non hai dous camiños iguais, non hai dúas vidas iguais…
O distinto, o diferentes son as persoas, a parte humana do Camiño, eses peregrinos que por casualidades do destino fóronme cativando.

O mestre canario co seu moreno uniforme insular, enxoito, sinxelo, ilusionado, sorprendíalle todo o que ocorría ao seu ao redor. Chegou a Burgos.

As dúas amigas de Madrid, do corazón da capital que querían repetir despois de 15 anos a mesma experiencia, unha morena coa súa hoyuelos cando ría, apracible, sosegada e a súa amiga loura con ganas de gozar e apreciar o Camiño minuto a minuto, que non tiñan présa pero o Camiño cativounas e ao terceiro día saían antes do amencer; descubríronnos aspectos de Pamplona ?que non coñecía ninguén?, con ganas de vivir , cunha alegría e unha mocidade desbordante e cunha capacidade de escoita moi apreciada nestes tempos que vivimos. Chegaron a Logroño.

A belga solitaria, maior, co seu pelo canoso, e parecendo que non se peiteaba nunca, coas súas dúas muletas e chea de trastes… Onde chegaría?

O pai, que era a terceira vez que cara ao Camiño, e a súa filla con máquina de fotografía en man, de Madrid, alcalaínos, ese pai orgulloso da súa filla que lle ensinaba paso a paso as anécdotas do Camiño. Chegaron a Logroño.

A nai e os seus dous fillos noruegueses, cuns kilitos de máis, clonados, o mesmo pelo, as mesmas lentes, o mesmo brillo na mirada, a mesma roupa… a filla sabía español e estaba namorada de Madrid Chegarían aos Arcos?

E por último ese peregrino especial que hei ido descubrindo desde a primeira vez que fixemos o Camiño, non se cando foi, por que no Camiño non existe o tempo, esquelético, alto, con esa serenidade que é inherente coa idade, que me fai rir, que está ao meu lado sempre e dáme forza para seguir o Camiño. Chegou a Estella.

Dedico este pequeno relato á parte humana do Camiño aos que dunha forma ou outra me deixaron pegada no Camiño da vida, no Camiño de Santiago que é o Camiño das estrelas.

Bo Camiño a todos!