Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Viaxes > Camiño de Santiago > Epílogo a Fisterra > Etapa de Santiago de Compostela a Negreira

Epílogo a Fisterra

Etapa 1: Etapa de Santiago de Compostela a Negreira

Os albergues

Información sobre a etapa 1: Etapa de Santiago de Compostela a Negreira

Desde a catedral de Compostela, que paradoxo, o peregrino non retorna a casa senón que prosegue a súa marcha cara ao Atlántico coa intención de completar a súa viaxe e atopar as últimas respostas. A primeira xornada, comedida en quilómetros, penétrase nun amén no ambiente rural, onde os bosques de carballos e eucaliptos alternan entre os núcleos dispersos. Á altura do alto do Vento éntrase no Concello de Ames, que se percorre case íntegro por e xunto á estrada. Pasado o ecuador da etapa iníciase desde Augapesada o ascenso ao Mar de Ovellas, prato forte da xornada ao que lle sucede un reparador descenso que leva a beiras do Tambre e Ponche Maceira. Os últimos catro quilómetros até Negreira, ben poboada de albergues, son case chairos e constitúen un mero trámite.

O itinerario

“Atrás queda o panorama pétreo da urbe soñadora e desenvólvese a paisaxe da Mahia, terra baixa, frondosa, cuberta de piñeirais, balizada de esmeraldinas ribeiras con saltarines regachos e boscajes umbrosos e deleitables”. Así comeza Luciando Huidobro e Serna o capítulo VII do tomo III das Peregrinacións Xacobeas, de mediados do século XX, no que narra o camiño de Santiago a Finisterre. Afastado da moda pasaxeira e do reclamo turístico, máis mesmo do que cabería pensar, a prolongación até Finisterre foi un referente paira peregrinos e viaxeiros ao longo da Historia. O peñón de pedra que se mergulla no Atlántico, fin do mundo outrora coñecido, segue actuando como un bálsamo de inquietudes e fonte de respostas paira aqueles que deciden continuar o seu camiño, quizais con certa incerteza, máis aló da cidade do Apóstolo. Máis que una extensión do camiño é un epílogo, una parte final paira a reflexión que pecha o círculo e dota de máis significado á peregrinación.

  • Km 0. Santiago de Compostela (Todos os servizos)

  • Unha penúltima ollada á catedral e canalizamos a rúa dás Hortas, entre o Hostal dos Reis Católicos e o pazo de Raxoi. Non retornamos a casa, camiñamos de novo cara ao ocaso. Descendemos rectos por esta rúa xunto á igrexa de San Frucutoso, caracterizada por catro esculturas que representan as virtudes cardinales. Dás Hortas prolonga coa rúa Campo dás Hortas e tras un paso de peóns continuamos de fronte pola rúa do Cruceiro do Galo, que pasa a denominarse Poza de Bar e máis adiante San Lourenzo. Esta lévanos até a carballeira do mesmo nome, una antiquísima fronda de carballos onde habita o convento franciscano de San Lorenzo de Trasouto, hoxe convertido en pazo e destinado a celebracións sociais. Nesta paraxe atopamos a primeira mouteira xacobea que nos indica as distancias até Fisterra e Muxía. Uno dos paseos do robledal chega até a Costa do Cano, que descende até Ponche Sarela. Tras cruzar o río aínda podemos ver en ruínas e conquistadas polas hiedras as antigas fábricas de curtidos (Km 1,5). Una senda cinguida, todo un agasallo tan próximo á cidade, aproxímanos até a pista que conduce a Sarela dá Baixo, onde, se o día está despexado, veremos por última vez a catedral compostelá (Km 2,3).

  • Km 2,3. Sarela dá Baixo

  • Na mouteira 86,722 viramos á dereita e retomamos a travesía por un camiño que flúe baixo os eucaliptos. Manuel Vilar, no seu máis que recomendado título ‘O Camiño ao fin da Terra’, relátanos que un veciño case octoxenario contoulle que este camiño o utilizaban as leiteiras de Villestro paira ir vender a Santiago. O bosque finaliza á altura duns unifamiliares de Moas de Abaixo, lugar da parroquia de Santa María de Figueiras que deixamos a man esquerda (Km 3,6). Avanzamos por asfalto até o núcleo de Carballal, onde ingresamos na parroquia de Villestro (Km 4,5).

    Á saída da poboación agárdanos un tramo de subida manchado de eucaliptos. Pedregoso primeiro e de terra sen compactar despois, non será estraño ver a máis dun cazador adestrando aos canes en busca de pezas. Xa en baixada e por pista asfaltada, na mouteira 82,306, entramos no núcleo de Quintáns, de casas coloristas e un excelente miradoiro sobre o val (Km 7,1).

    Saímos do núcleo tras varios cambios de dirección e chegamos por unha recta asfaltada até a ponte medieval sobre o río Roxos, un bo recuncho con varias mesas paira descansar a acubillo do sol, aínda que a primeira posibilidade de refrixerio anda ben cerca. Sen interrupción e apenas sen esforzo plantámonos no Alto do Vento, onde hai un bar-restaurante. Neste punto abandonamos o concello de Santiago paira entrar no de Ames.

  • Km 8,8. Alto do Vento (Bar)

  • Ventosa é o primeiro núcleo da parroquia de Covas, ao que chegamos nun amén pola beirarrúa da AC-453. Deixamos esta estrada paira atravesar parte da poboación e cruzámola máis adiante paira regresar finalmente a ela á altura de Lombao.

  • Lombao (Albergue no desvío a Ameixenda)

  • Seguindo a AC-453 deixamos a ambos os dous lados os desvíos a Bertamirans, Ameixenda e Castelo, onde se atopa o albergue Casa Riamonte, e deixámonos caer até Augapesada. O itinerario obríganos a deixar a estrada paira pasar xunto á ponte sobre o rego dous Pasos, un vao medieval rehabilitado dun só ollo (Km 11,6).

  • Km 11,6. Augapesada (Bar-Tenda)

  • Tras cruzar a estrada CP-0204 – hai un bar supermercado a man esquerda – comezamos a degustar o prato forte do día: a subida de Mar de Ovellas, que segue trázaa do Camiño Real e presenta 215 metros de desnivel. Aconséllase aos ciclistas que suban pola estrada.

    Nada máis comezar o camiño hai un banco de pedra, perfecto paira axustarse a mochila e botar un bo grolo antes do esforzo. Tranquilos, porque ao longo da subida hai algún máis. Arroupados polo robledal imos sentindo os primeiros lategazos que nos propina a costa, que tamén nos deixa respirar durante algúns tramos. O primeiro quilómetro e medio facémolo por camiño e á altura dun depósito de auga saímos á estrada, que axuda a suavizar a dureza das ramplas. Coroamos o alto do Mar de Ovellas oitocentos metros despois (Km 13,8).

    Descendemos pola mesma estrada entrando na parroquia de Trasmonte de Ames. Pasamos o núcleo de Carballo (Km 14,2) e Trasmonte, con bar xunto ao itinerario.

  • Km 15. Trasmonte (Bar)

  • En breve atravesamos os lugares de Reino (Km 15,5) e Burgueiros (Km 16,2). O asfalto lévanos até o río Tambre, que separa en dous o núcleo de Ponche Maceira e serve de división entre os Concellos de Ames e Negreira. A este lado do río a terraza dun bar brinda una excelente panorámica da magnífica ponte de orixe medieval. Coñecido localmente polo nome de Ponche Vella, é de finais do século XIV e veu abaixo en varias ocasións polas arremetidas do Tambre. Alén da ponte atópase a capela da Carmen ou de San Blas. Segundo apunta Manuel Vilar chámaselle indistintamente. É do século XVIII e a mediados do século XX encostóuselle a ábsida semicircular. Á súa dereita queda o pazo de Baladrón, construído tamén entre 1945 e 1955.

  • Km 17. Ponche Maceira (Bar)

  • Despois de Ponche Maceira tomamos un carreiro arboledo próximo ao río que nos planta finalmente na AC-450, pola que entramos en barca (Km 19,1). Deixamos a estrada pola esquerda paira afrontar una subida por pista até A Chancela (Km 20,2), que conta desde 2014 con albergue privado. A man esquerda atópase o desvío a Logrosa, onde se atopa outro de albérguelos privados e o pazo coñecido como Casa do Capitán.

  • Km 20,2. A Chancela (Albergue ao pé do Camiño e Albergue a 700 metros no desvío a Logrosa)

  • O itinerario continúa de fronte paira entrar en Negreira . Atoparemos primeiro as indicacións cara a albérguelos privados. Paira chegar ao albergue público só basta con seguir o camiño. Hai que atravesar Negreira (Km 21), pasar xunto á capela de San Mauro e o pazo de Cotón, cruzar o río e subir por estrada.

  • Km 21. Negreira (Todos os Servizos)

  • As dificultades

    • Saída de Santiago:
      A saída desde a praza do Obradoiro non está sinalizada aínda que se poden ver algunhas frechas amarelas xa desgastadas na rúa dás Hortas. Non ten gran perda xa que una vez canalizada a rúa hai que deixarse levar de fronte. Se xorden dúbidas basta con preguntar como chegar até a Carballeira de San Lorenzo. En leste robledal atópase a primeira mouteira.

    • Alto do Mar de Ovellas:
      Subida dun par de quilómetros que salva 215 metros de desnivel. Os tramos máis duros atópanse na primeira parte, que se fai por un camiño en bo estado. A segunda parte, por estrada, tamén pega pero é máis levadía.

    Observacións

    • O itinerario tamén está sinalizado con frechas desde Fisterra e Muxía até Santiago e non son un nin dous os peregrinos que optan por facer o traxecto ao revés.

    Que ver, que facer

    • NEGREIRA:
      Por localización, poboación e servizos, Negreira, que ten o título de vila outorgado por Real Decreto en 1906 baixo o reinado de Alfonso XIII, converteuse en final da primeira etapa do Camiño cara a Fisterra e Muxía. Desde o verán de 2001, data en que se inaugurou o albergue público, tiveron que pasar nove anos para que, dunha soa tacada, abrísense outro catro máis. Capital da comarca da Barcala e dun municipio formado por 18 parroquias que alberga máis de 7.000 habitantes, Negreira está situada nunha posición privilexiada a unha vintena de quilómetros de Santiago, feito que propiciou una fixación e aumento da poboación, xa que non son poucos os que traballan en Compostela e residen na vila.

      A veiga do río Tambre foi lugar de asentamento de tribos prerromanas, e xa en época romana Negreira é paso e, moi probablemente, mansio da vía Per tola marítima Nicraria Tamara, una calzada romana de vinte e tres millas que unía Caldas de Reis coas minas de prata de Brandomil. No escudo da poboación aparece Ponche Maceira partido en dúas, aludindo á lenda do traslado do corpo do Apóstolo – reflectida no libro III do Codex Calixtinus – que narra como tras pasar os discípulos, a ponte afúndese e arrastra ás augas aos soldados que lles perseguían. Tras o paso dos suevos nos séculos V e VIN por toda Gallaecia, Negreira foi concedida como feudo no 876 á igrexa compostelá e foi arrasada un século despois por piratas normandos. Reconstruída no 1113, deixou de ser feudo de Santiago durante o reinado dos Reis Católicos e emancipouse como Foro Real, situación confirmada en 1520 polo emperador Carlos V.

      Na vila destacan o pazo de Cotón e a capela de San Mauro, xunto aos que se celebra todos os domingos do ano a feira ambulante, presente desde o século XVIII. Ao parecer o primeiro núcleo de poboación fixouse alén do río Barcala, onde se atopa o albergue da Xunta e a igrexa de San Xulián, pero a vila creceu a partir do século XIX na contorna do pazo e o campo da feira. Do cinco ao sete de xullo os nicrarienses celebran as festas de San Cristóbal e en setembro ten lugar una feira medieval..

    En imaxes

    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez

    Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

    Os peregrinos opinan sobre a etapa 1 Etapa de Santiago de Compostela a Negreira

    0 comentarios