Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Viaxes > Camiño de Santiago > Epílogo a Fisterra > Etapa de Fisterra-Muxía a Muxía-Fisterra

Epílogo a Fisterra

Etapa 5: Etapa de Fisterra-Muxía a Muxía-Fisterra

Os albergues

Información sobre a etapa 5: Etapa de Fisterra-Muxía a Muxía-Fisterra

Percorrido de dobre sentido que conclúe en Muxía ou en Fisterra segundo o itinerario que siga cada un. É una etapa rochosa, o tramo de Fisterra a Lires é un subir e baixar por pistas e bosques, sobre todo de coníferas, e pisa o territorio da lendaria cidade romana de Dugium, onde, enviados pola raíña Lupa, chegaron os discípulos co corpo do Apóstolo Santiago. Desde Lires, sobre o río Castro que estreou ponte en 2010, vaise gañando altura até o Facho de Lourido, a cota máis alta da etapa e antiga atalaia onde se acendían fogueiras paira avisar dos perigos que axexaban a estas costas. Un reparador descenso conduce a Xurarantes e a praia de Lourido, de area branca protexida por dunas, preámbulo de Muxía.

O itinerario

Aviso! É necesario selar en Lires a credencial se se quere pasar a noite no albergue público de peregrinos de Muxía.

  • Km 0. Fisterra (Todos os Servizos)

  • Hai que volver sobre os pasos que nos trouxeron até Fisterra. Desde o albergue de peregrinos regresamos de novo cara á praia de Langosteira, pero antes de baixar, máis ou menos á altura da cruz de Baixar, tomamos a estrada e seguimos as indicacións da primeira mouteira situada xunto ao hotel Arenal. A pista asfaltada achéganos á parroquia fisterrá de San Martiño de Duio. A igrexa, xunto ao Camiño, é barroca de 1717 e está composta dunha soa nave con sancristía encostada. O nome de Duio remite á lendaria cidade de Dugium, mergullada baixo as augas e lugar que os discípulos de Santiago visitaron paira solicitar o enterramento do Apóstolo, segundo cita o Códice Calixtino do século XII.

  • Km 1,7. San Martiño de Duio

  • Dando un pequeno rodeo pasamos por Escaselas (Km 2,8) e chegamos até Hermedesuxo de Baixo, que vemos a man esquerda (Km 3,6). Neste punto o camiño oficial desvíase á dereita cara a San Salvador, aínda que algúns peregrinos continúan recto pola recta asfaltada. É a coñecida variante de Rostro. Enlaza en Padris e aínda que é máis curta non merece moito a pena porque roda sempre por asfalto. No último tramo vese o areal de Rostro, case sempre a través dos piñeiros, pero non se pisa a praia en ningún momento.

    O oficial visita San Salvador e remonta por bosque até Rial (Km 6,3) paira baixar a Buxán (Km 7). Posteriormente diríxese cara a Suarriba , a man dereita (Km 7,9), e Castrexe (Km 8,6) . Por pista de concentración achégase até Padrís, última da serie de aldeas pertencentes á parroquia fisterrá de Sardiñeiro.

  • Km 9,7. Padris

  • Nesta aldea liga a variante que vén desde a praia de Rostro e podemos ver o Atlántico precedido por cultivos de millo e piñeirais. Xusto á saída internámonos por unha senda escavada entre os helechos que divide os lindes de piñeiros, un tramo precioso que termina en Canosa , onde temos un merendero (11,8).

    Retomamos a baixada a Lires pegados ao río e por bos tramos sombríos. De camiño a esta parroquia de Cee debemos prestar moita atención á sinalización. Á entrada de Lires vemos o templo de San Estevo de principios do século XVII e superado este viramos á dereita xunto a una casa rural. Hai máis dun aloxamento en Lires e tamén bar (ver observacións). Percorremos en subida a poboación e deixamos o desvío ao bar á dereita. É a única localidade da etapa con servizos así que é case obrigado renovar forzas nesta localidade.

  • Km 13,6. Lires (Aloxamentos. Bar. Tenda)

  • O itinerario deixa Lires e baixa ao río Castro. Até comezos de outono de 2010 os peregrinos debían salvalo por uns trancos de pedra pero construíron unha ponte pouca agraciado que salva este punto conflitivo. Manuel Vilar Álvarez na súa Viaxe ao fin da Terra lembra que “a toponimia nesta zona fai clara referencia no pasado ao cruzamento do río en barca: Agra dás Barcas e Agra de Tras dás Barcas Vellas”. O outro lado da canle xa pertence ao Concello de Muxía e, ollo, a setenta metros o Camiño desvíase á esquerda e visita Vaosilveiro (Km 14,5).

    Tras un breve rodeo por camiño entroncamos por unha pista asfaltada que nos dirixe até Frixe (Km 15,8), onde se habilitou un local cuberto con máquinas expendedoras, con mesas e baño. O groso da poboación queda a man dereita e torcemos á esquerda paira tomar una pista entre un piñeiral. Máis adiante cruzamos una estrada – a sinalización oficial marca 12 quilómetros até Muxía – e retomamos a pista até Guisamonde (Km 18,2). Aquí volve o asfalto e continúa, en subida, até a casa de López e un cruceiro e fonte que nos dan a benvida á parroquia muxiana de Morquintián. O trazado non visita directamente a igrexa de Santa María e prosegue pola estrada veciñal.

  • Km 20. Morquintián

  • Algo máis dun quilómetro despois de Morquintián vén un punto con dobre sinalización. Atención! Ao chegar a un cruzamento hai una bifurcación: unha mouteira oficial guía á esquerda cara a unha variante que máis adiante non está sinalizada. O máis prudente é continuar cara á dereita seguindo as frechas amarelas pintadas sobre o asfalto. A 350 metros o itinerario desvíase pola esquerda e xa toma un camiño despexado que sobe até as inmediacións do Facho de Lourido, a cota máis alta da etapa a 269 metros. Trátase dun tramo moi tendido pero a estas alturas de etapa xa empeza a pesar. A voz galega facho vén significar a fogueira e o lugar ou atalaia onde se acende paira avisar sobre algún perigo (Km 22,4).

    Un camiño ancho descende até a seguinte aldea: Xurarantes (Km 24,7). Á saída collemos una pista veciñal e pasamos xunto á fonte de Bico. De inmediato, ao chegar á estrada, hai outro aperto cos sinais. De fronte, unhas frechas animan a internarse por unha senda. Esta baixa directa até a praia de Lourido tras un curto tramo de dunas, pero una vez alí hai que subir sen remedio até a estrada. O itinerario oficial, a opción que recomendamos, segue a estrada e bordea a praia por encima (Km 26,1). Até Muxía xa non hai perda. Nada máis entrar en Muxía a sinalización guíanos até o albergue público, virando á dereita pola rúa Campo dás Pinas e pola rúa vos Malatos e Enfesto (Km 28).

  • Muxía (Todos os Servizos)

  • Una vez acomodados no albergue (tamén hai outro albergue privado xunto á Oficina de Turismo), a tradición empuxa a visitar o Santuario da Virxe da Barca, arrasado polo incendio que tivo lugar o día de Nadal de 2013. Hai que baixar á rúa de Manuel Lastres e aquí virar á dereita até a rúa Real, que seguimos pola esquerda. De camiño ao Santuario podemos entrar na oficina de Turismo, onde podemos recoller a Muxiana. Despois atopámonos coaigrexa de Santa María, que ocupa a parte baixa do monte Corpiño e presenta trazas do románico de transición e do gótico. Medio quilómetro máis adiante atópase o Santuario. A orixe dunha capela neste lugar pode remontarse aos séculos XI ou XII pero o primeiro documento que fai referencia ao Santuario é de 1544. O templo actual é barroco de 1719 dunha soa nave. Nos arredores atópanse a Pedra de Abalar, a Pedra dúas Cadrís, a Pedra do Temón, que gardan relación coa lenda da chegada da Virxe a estas costas nunha barca de pedra e a súa aparición ao Apóstolo Santiago paira animarlle durante a súa predicación (Km 29,3).

    As dificultades

    • Trazado en ambas as direccións:
      Esta etapa pódese facer tanto de Fisterra como desde Muxía. A sinalización é dobre e ademais hai frechas pintadas nas dúas direccións.

    • Nove quilómetros incómodos entre Lires e o Facho de Lourido:
      Con 14 quilómetros nas pernas toca afrontar un tramo de 9 quilómetros que mira case sempre cara arriba.

    Observacións

    • Do mesmo xeito que a Fisterrá, a Muxiana é un documento asinado pola alcaldía de Muxía que acredita a peregrinación até este lugar. Pódese recoller na Oficina de Turismo.

    • No lugar de Queiroso atópase a casa rural Fontequeiroxo. Ao atoparse a un par de quilómetros do itinerario, os propietarios van buscar aos peregrinos até Lires ou Frixe e retórnanos a calquera destes puntos ao día seguinte. A habitación individual, que inclúe un almorzo caseiro e una bolsa con alimento e bebida paira a etapa do día seguinte, son 45 euros en tempada baixa e 50 euros en alta. A habitación dobre, tamén co almorzo e a bolsa, son 60 euros en tempada baixa e 70 euros en alta. Teléfono: 617 490 851.

    Que ver, que facer

    • MUXÍA:
      Muxía é una vila mariñeira da Costa da Morte descolgada entre os montes Corpiño e Enfesto e é capital dun municipio integrado por 14 parroquias que suman uns 5.500 habitantes. Cada vez son máis os peregrinos que, dilatando ao máximo a súa aventura, recaen en Muxía tras visitar Fisterra e viceversa. Manuel Vilar finaliza a súa Viaxe ao fin da Terra dicindo que “a lenda da aparición da Virxe da Barca é o contrapunto final a este Camiño e vincúlao claramente co culto Xacobeo, aínda que pensamos que a construción da lenda é posterior ao nacemento do culto a Santiago en Galicia e na elaboración e difusión da mesma terían un papel importante os frades do convento de Moraime, nun intento de darlle protagonismo a este territorio, que poderiamos cualificar como de periférico”.

      Non hai documento que atestigüe a data exacta da súa fundación. Recibe o estatuto de vila sobre o ano 1345 e ao parecer a súa orixe está vinculado co mosteiro de San Xulián de Moraime antes descrito e co propio Santuario da nosa Señora da Barca, que ardeu o día de Nadal de 2013 e cuxas obras de reconstrución prolongaranse durante 2014 e os anos vindeiros. Invadida por tropas francas en varias ocasións, en Muxía xa destacaba a actividade pesqueira a comezos do XIX, sobre todo no referente á sardiña e o congro, e a bonanza económica veu nos anos 70 da man do descubrimento dun caladoiro. Actualmente Muxía basea a súa economía na actividade pesqueira, inferior a décadas pasadas, e no sector servizos, abastecendo aos núcleos rurais do municipio.

      No seu patrimonio cultural destacan a igrexa parroquial de Santa María e o Santuario da Virxe da Barca, epicentro dunha popular romaría, das máis multitudinarias de Galicia, que se celebra en setembro. Tamén hai dúas festas gastronómicas de relevancia, que teñen como protagonistas ao congro e o polbo, e durante todo o ano pódese aproveitar a visita paira probar a súa oferta de peixe e marisco. En Muxía aínda se conservan varios secaderos de congro e son os últimos que podemos atopar na Costa da Morte. ven de camiño cara ao Santuario e son estruturas realizadas con troncos de madeira, chamadas cabrias, onde se colga o peixe e exponse ao sol. Muxía tamén destaca pola súa artesanía e en Semana Santa e verán ten lugar una feira especializada.

    En imaxes

    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez
    • Ruben García Blázquez

    Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

    Os peregrinos opinan sobre a etapa 5 Etapa de Fisterra-Muxía a Muxía-Fisterra

    0 comentarios