Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Viaxes > Camiño de Santiago > Camiño Portugués > Etapa de Tui ao Porriño

Camiño Portugués

Etapa 1: Etapa de Tui ao Porriño

Os albergues

Información sobre a etapa 1: Etapa de Tui ao Porriño

O Camiño Portugués Central, moi curtido desde Lisboa e O Porto, alcanza España en Tui, poboación a beiras do Miño e coroada pola súa catedral-fortaleza. Máis da metade dos camiñantes que elixen esta ruta comezan aquí a súa peregrinación a Santiago, un percorrido de 119 quilómetros que pode realizarse comodamente en 5 ou 6 días e que se converteu na alternativa curta con máis demanda despois do Camiño Francés desde Sarria. O día da estrea é recomendable facer unha tirada alcanzable até O Porriño, aínda que os máis preparados poden alargala até Mos ou Redondela. A etapa é suave e persegue a canle do Río Louro alternando camiños, en menor medida, con pistas asfaltadas, estradas e un lembrado polígono industrial. O que desexe evitar este último pode utilizar unha digna alternativa pola contorna natural das Gándaras e río Louro que aumentaría a distancia de etapa no medio quilómetro.

O itinerario

  • Km 0. Ponte Internacional

O Camiño Portugués abandona Valença e penétrase en España por a Ponte Internacional sobre o río Miño, inaugurado en marzo de 1886 e influído polos deseños do francés Gustave Eiffel. A pasarela lateral é un excelente miradoiro da cidade de Tui, herdeira dunha de as mansios da vía romana XIX que unía Braga con Lugo e Astorga. Os primeiros compases lévannos xunto ao Centro de Cooperación Policial e Aduaneira para continuar de fronte polas avenidas de Portugal e Galicia. Antes de chegar a unha gasolineira, á altura do cruzamento cara á A-55 e a PO-552, viramos á dereita cara a o Parador de Turismo San Telmo, fiel recreación dun pazo galego con cruceiro incluído (Km 0,8).Pasado este chegamos xunto a un fito de pedra do Camiño de Santiago Portugués que marca 115,454 quilómetros até Santiago de Compostela. Pola esquerda, o camiño da Barca bríndanos unha panorámica extramuros do núcleo histórico e a catedral, no máis alto. Achegámonos a ela polas rúas Bispo Maceira, Arrabal de Freanxo e xa en ascenso por Baixada ó Arrabal de Freanxo e rúa Piñeiro, onde viramos noventa graos á esquerda para acometer o último esforzo pola rúa Sanz. Despois do edificio coñecido popularmente como Cárcere Vello, cun portalón do 1584, chegamos até a catedral de Santa María, amorno – fortaleza dacabalo entre o románico e o primeiro gótico da Península Ibérica e consagrada en 1225.

  • Km 2,1. Tui(Todos os servizos)

O circuíto urbano visita inmediatamente o antigo hospital para pobres e peregrinos, de 1756, hoxe convertido en Museo Diocesano. O albergue público, e a capela de San Telmo, atópanse uns metros máis abaixo, a man dereita. Seguimos xunto ao Concello e callejeamos até a igrexaconvento das Clarisas, que rodeamos pola rúa dás Monxas. Tras a pasaxe con bóveda viramos á esquerda por Canella Tide e baixamos até a rúa Tide, onde se atopaba pórtaa  Bergán, unha das entradas da muralla tudense. Oitenta metros despois dobramos á esquerda pola rúa Antero Rubín, que nos achega até a igrexa gótica de Santo Domingo, con dous bos retablos barrocos do XVIII. Pasamos un arco, hoxe paso elevado, e máis adiante, tras unha lixeira curva, tomamos a rúa da dereita. Atención ao desvío! Conduce até a parroquia de San Bartolomé de Rebordans, reconocible polo seu impoñente cruceiro dieciochesco. Xunto ao cruceiro álzase o templo románico, moi transformado, de San Bartolomé de Rebordans. Merecen os capiteis orixinais que narran escenas como a cea de Herodes.

  • Km 3,2. San Bartolomé de Rebordans

Deixamos a igrexa á esquerda para tomar un camiño que pasa xunto a un lavadoiro e un merendero. Un pequeno recuncho de natureza decorado polo minifundio galego dá paso a unha pista asfaltada e a o Ponche dá Veiga sobre o río Louro. É de orixe medieval e queda á nosa dereita. Renovamos a marcha por outro camiño de terra, ao parecer coincidente co trazado da vía romana XIX, para coller máis adiante unha estrada que pasa xunto a o aliviadoiro de Rebordans e chega até a N550, vía que une A Coruña con Tui e que nos seguirá moi de cerca até Santiago. Cruzamos a estrada para entrar en a Virxe do Camiño, ligado á parroquia de Rebordans. Uns 80 metros despois do cruzamento debemos virar á dereita para ir ao encontro de a capela da Virxe do Camiño.

  • Km 5,3. Virxe do Camiño

A continuación comeza un tramo dun par de quilómetros pola beiravía dereita da estrada PO342. É amplo e está recuberto cun material cómodo de pisar. Nada máis empezar pasamos sobre a A-55, autovía do Atlántico, e sobre quilómetro e medio despois baixo a AP9. Á altura do cruzamento de Paredes, uns 250 metros despois do paso baixo a autoestrada, hai que prestar atención e abandonar a estrada pola dereita. Sobre a AP-9 e por unha pista forestal chegaremos até o Ponche dás Febres sobre o arroio San Simón. Está recuberto por unha pasarela e recibe este nome porque neste lugar enfermou de morte San Telmo na primavera de 1251. Pedro González Telmo, que así se chamaba, é o patrón dos mariñeiros (Km 8). Por este agradable escenario sombrío, abrigado pola vexetación de ribeira de o río Louro, chegamos até A Magdalena, da parroquia tudense de Santa Comba de Ribadelouro.

  • A Magdalena(Bar.)

Atravesamos o lugar seguindo as indicacións e cruzamos unha estrada para seguir de fronte. Á saída da poboación topámonos cun calvario formado por cinco cruceiros e torcemos á dereita, na mouteira 106,888, para cruzar unha atractiva ponte de grandes laxas sobre o Louro (Km 10). Outro agradable tramo – seguir sempre o camiño máis ancho – lévanos a Orbenlle, pertencente a a parroquia de San Salvador de Budiño, xa do Concello do Porriño.

  • Km 10,9. Orbenlle(Bares)
  • itinerario alternativo para evitar o poligono industrial, totalmente recomendado(500 metros máis longo):

Nas inmediacións de Orbenlle parte o itinerario alternativo que evita o paso do polígono industrial desde setembro de 2013. O resumo desta descrición está baseado no traballo da AGACS sobre este trazado e que é obra de José Antonio de Rísea, Manuel Garrido, Luís Freixo e Manuel G. Vicente:A alternativa comeza 300 metros despois do p.k 106.048 a Santiago. É unha entrada a man esquerda, xunto ao cartel. Esta variante descende lixeiramente entre tupida vexetación até o vao de A Ponche Baranco, sobre o Louro, e cruza posteriormente un paso de inverno. Desde este punto, un camiño de terra entre viñedos e arboledo alcanza unha pista asfaltada, que se interna pola parroquia de San Xurxo de Mosende, visitando os lugares de Monte, Vides e Cruceiro. Outro posterior paso de inverno, coñecido polos veciños como ‘paso de Botate’, desemboca nun camiño terroso. Despois, unha pista local accede a a parroquia de Santiago de Pontellas xunto ás casas de Centeáns. Aquí, unha ‘cruz de mortos’ dá paso a un magnífico cruceiro, situado sobre o antigo Camiño Real a Vigo. Nesta variante agardan aínda máis sorpresas, como a capela de San Carpio e o seu cruceiro, así como tamén a Quinta do Adro ou dá Inquisición, onde o trazado sepárase do Camiño Real. Unha estrada local con carril peonil e para ciclistas conduce desde este punto ao carreiro que segue o ronsel do río Louro (non crucedes o río aínda que vexades frechas, progresade sempre coa canle á dereita!) e que alcanza o mesmo albergue de peregrinos do Porriño (Km 19,2).

  • Itinerario polo polígono:

Atravesamos Orbenlle por pista asfaltada até a área de descanso xestionado pola Asociación Cultural A Lagoa (Bar). O escenario torna por completo a partir de aquí xa que se interpón no noso camiño o polígono industrial As Gándaras que, desafiante, espéranos abaixo. Atravesámolo por unha recta pousada e infinita próxima aos tres quilómetros para despedilo xunto a unha pasarela labiríntica que salva as vías do tren e lévanos ao pé da N-550 (Km 15,4).Xunto á estrada hai varios bares, cafetarías e empresas de servizos. Atopámonos na parroquia de Atios, e se a recta do polígono era longa e aburrida non o é menos a que vén a continuación. Superámola e deixamos a N-550 pola esquerda, xunto á mouteira 99,408 km, para entrar en O Porriño pola rúa Manuel Rodríguez. Nuns metros tomamos á dereita a rúa San Sebastián, onde se atopa a ermida do mesmo nome, e máis adiante pasamos xunto ao lateral de a capela de San Benito. Ao saír á rúa Fernández Areal vemos as ábsidas de a igrexa de Santa María e accedemos até a rúa Ramón González e o Concello, unha caprichosa obra do arquitecto porriñés Antonio Palacios iniciada en 1921. Pasado o Concello hai unha glorieta. Se continuamos cara a Mos e Redondela continuamos de fronte; se terminamos a etapa aquí viramos á esquerda pola Avenida Buenos Aires. Salvamos o paso a nivel e de fronte xunta ao río Louro está o albergue de peregrinos.

  • Km 18,7. O Porriño(Todos os servizos)

As dificultades

  • O desnivel é inapreciable span:rlAF6Q;e a etapa é cómoda fóra das costas para alcanzar a catedral de Tui. O punto máis crítico en canto a seguridade é o cruzamento da N550 en Virxe do Camiño.
  • Etapa curta que se pode alargar até Redondela, iso si, facendo máis de trinta quilómetros.

Observacións

  • En o albergue da Xunta de Tui teñen preferencia os peregrinos que veñen camiñando desde Portugal (coa credencial selada de albérguelos anteriores)respecto daqueles que comezan a peregrinación en Tui. Os hospitaleros do albergue falan diariamente con albérguelos precedentes, como o de Ponche de Lima ou Rubiães, e si teñen constancia de que estiveron cheos comentarán ao peregrino que aínda non camiñou que se busque outras alternativas.
  • A credencial pódese obter na catedral de Santa Maríay si pasamos o día ou a tarde en Tui é recomendable facer o traxecto entre a Ponte Internacional e a catedral, mesmo pasar a Portugal e visitar a fortaleza de Valenca do Miño. Para ir á fronteira pódese tomar o paseo a beiras do Miño que pasa xunto ao porto deportivo e o centro de remo e piragüismo.
  • Recomendamos encarecidamentela alternativa para evitar o polígono industrial de Ou´ Porriño, o máis grande de Galicia. O percorrido esta perfectamente sinalizado e descrito no apartado itinerario.
  • Hoxe temos servizos de restauración suficientes en toda a ruta.

Que ver, que facer

  • TUI:Mecida polo Miño e veciña da portuguesa Valença, Tui debe gran parte da súa beleza e desenvolvemento ao fértil río galego e á súa posición fronteiriza. Antes da romanización respondía o nome de Castellum Tude e foi capital dos Grovios, pobo celta asentado na desembocadura do Miño. A chegada dos romanos a España e a conquista destas terras impulsou o crecemento desta cidade pontevedresa, que a converteron nun campamento militar e nun centro administrativo relevante. Varios miliarios, pontes e restos de calzada romana evidencian o paso por Tui da Vía XIX, que unía o tres conventus da Gallaecia romana: a actuais Braga, Lugo e Astorga. Durante o efémero reino visigodo o rei Witiza fixou aquí a súa sede a principios do século VIII e anos máis tarde caeu en mans musulmás. Alfonso I o Católico reconquistó a cidade aos bereberes na súa toma de Galicia e o Norte de Portugal no ano 740 e foi repoboada no ano 850 por Ordoño I de Asturias. Até o ano 1833, Tui foi unha do sete capitais do antigo Reino de Galicia, que estaba conformado polas provincias de Santiago, A Coruña, Betanzos, Lugo, Mondoñedo, Ourense e a propia Tui. No escudo de Galicia están representadas polo sete cruces de prata que rodean ao cáliz de ouro.Nesta ocasión o paso fugaz que caracteriza ao peregrino non debe pasar por alto unha sosegada visita á cidade tudense. Comezando pola Ponte Internacional sobre o Río Miño, paso ineludible que fixo realidade as comunicacións ferroviarias con Portugal e cuxa construción foi animada por unha Real Orde da raíña Isabel II. Foi deseñado polo rioxano Pelayo Mancebo ao estilo dalgunhas obras de Gustave Eiffel e inaugurouse en 1886. Entre a ponte e o centro histórico sitúase un paseo fluvial xunto ao Miño, que non é paso do Camiño pero que merece a pena percorrer á tardiña. Na parte máis alta da cidade, o núcleo urbano evoca á perfección o aspecto da cidade durante a Idade Media e a Idade Moderna. Da muralla do século XII consérvase un tramo e Pórtaa dá Pía ou Pescadería xunto á rúa Bispo Lago. Parte do recinto amurallado dos séculos XVII e XVIII, levantado durante as guerras con Portugal, tamén é visible desde o paseo fluvial.O trazado xacobeo pasa xunto a todos os monumentos destacados de Tui: a catedral de Santa María, mestura de románico e gótico, consagrada en 1225 polo bispo Esteban Egea e na que destacan o coro, o retablo da Expectación, o museo e o claustro, o único que se conserva fiel ao orixinal de todas as catedrais galegas. Xunto á catedral atopar o Museo Diocesano, que ocupa o antigo hospital de pobres e peregrinos do ano 1756, e baixo o albergue público non hai que perderse a singular capela de San Telmo, barroca, de planta circular e ideada por Frei Mateo de Mosteiro. Edificouse sobre a casa de San Telmo, patrón de Tui falecido no século XIII. O Camiño pasa polo lateral do Convento das Clarisas, tamén coñecido polo das Encerradas, do século XVII e construído sobre a vella igrexa románica de Santa María dá Oliveira, xa desaparecida. Nos arredores de Tui, chegando xa á parroquia de Rebordans, atópase a igrexa gótica de Santo Domingo, panteón habitual da nobreza de Tui.
  • O Porriño:O Camiño Portugués ingresa no municipio do Porriño, cunha poboación próxima aos 18.000 habitantes, pola parroquia de San Salvador de Budiño, unha do oito que conforman o Concello. Está situado no val da Louriña e goza dun emprazamento idóneo para o seu desenvolvemento: a menos de 20 quilómetros de Vigo, con porto internacional e aeroporto, e conectado coa autoestrada AP-9 entre A Coruña e o límite de Portugal e a A-52 que enlaza as Rías Baixas coa meseta castelá. Por iso, o Polígono Industrial As Gándaras non está situado no Porriño por casualidade, aínda que para o peregrino supuxo até a data unha pedra no camiño e un mal colofón de etapa.Se algo caracteriza ao Concello son as súas canteiras de granito rosa, cóntanse por decenas e o material expórtase a diversos países europeos, Estados Unidos e mesmo Xapón. O arquitecto porriñés Antonio Palacios (1874-1945), cuxa estatua homenaxe podemos ver xunto ao Concello, utilizou o granito para varias das súas construcións. No Porriño destacan o vanidoso edificio do Concello; a Botica Nova, terminada en 1912 e proxectada como farmacia e vivenda do seu irmán José; a fonte do Cristo, de 1904; e o Fornelo de San Luís, un pavillón de acceso ao metro madrileño que estivo situado na Gran Vía e que foi trasladado ao Porriño en 1971.O Porriño resarce gustos máis terreais co seu afamado pan, de grosa cortiza e abundante faragulla. O seu sabor e textura aguanta varios días e algunhas panadarías aínda o seguen amasando nos antigos fornos de leña. Na primavera celébrase unha festa ao redor do mel e a finais do verán a festa dos callos.

En imaxes

  • Ruben García Blázquez
  • Ruben García Blázquez
  • Ruben García Blázquez
  • Ruben García Blázquez
  • Ruben García Blázquez
  • Ruben García Blázquez
  • Ruben García Blázquez
  • Ruben García Blázquez
  • Ruben García Blázquez

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os peregrinos opinan sobre a etapa 1 Etapa de Tui ao Porriño

0 comentarios