Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Viaxes > Camiño de Santiago > Historia > Quen foi Santiago?

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Historia

Quen foi Santiago?

O Camiño é o fin, e a terra, polvorienta e de asfalto, é o medio de transitar por el. O Finis Terrae romano e anteriormente celta é o destino de miles de persoas durante estes anos de comezo do milenio. Parece ser que antes da aparición do corpo do apóstolo Santiago xa se ía a Finis Terrae, e alí miles de homes sentiron aquel "relixioso horror" ao ver apagarse o sol nas augas do océano.

O resurgimiento peregrinal, sobre todo desde o Ano Xacobeo -1993- é un feito que os estudiosos sociais terán que analizar. A mestura de reto deportivo con relixiosidade, con procura do auténtico e dun mesmo, todo iso escoltado por estilos románicos e góticos, entre cabaleiros templarios e monxes benedictinos, entre haxas e trigos, entre castiñeiros e carvallos, entre lendas e milagres fan do Camiño de Santiago una experiencia singular. A mercadotecnia das diferentes Comunidades Autónomas fixo o resto. Paira moitos o percorrido do Camiño de Santiago convértese en peregrinaxe cando se atopan coas raíces relixiosas e históricas de Europa, cando renovan un camiño de transformación interior, e cando camiñan ao ritmo doutros séculos.

Desde o descubrimento da tumba do Apóstolo Santiago en Compostela, no século IX, o Camiño de Santiago converteuse na máis importante ruta de peregrinación da Europa medieval. O paso dos innumerables peregrinos que, movidos pola súa fe, dirixíanse a Compostela desde todos os países europeos, serviu como punto de partida de todo un desenvolvemento artístico, social e económico que deixou as súas pegadas ao longo de todo o Camiño de Santiago.

O centro da tradición xacobea é a crenza de que o corpo de Santiago está enterrado no sepulcro de Compostela. Corría o ano 813 despois de Cristo cando o bispo de Iria Flavia, Teodomiro, avisado polo eremita Pelayo da existencia dunhas luces misteriosas, informou o rei asturiano Alfonso II do descubrimento milagroso dunha tumba que contiña os restos mortais do apóstolo Santiago. Segundo a lenda, os discípulos de Santiago no ano 42 roubaron o corpo de Palestina, onde lle decapitaron, e embarcáronlle nunha nave que cunha tripulación anxelical chegou a Iria, na confluencia do Sar e o Ulla (actualmente a ría de Arousa).
En canto atracaron, o corpo do apóstolo foi levado polo aire 12 millas até o lugar onde hoxe venéraselle. Na catedral de Santiago consérvase a roca onde din que foi atada a barca que trouxo o cadáver do santo. Coa “aparición” do corpo do apóstolo iniciouse o que hoxe coñecemos como a ruta compostelá:
“O camiño das estrelas”.

Hai varios Santiagos no Novo Testamento, por iso é preciso identificar ben ao noso Santiago, ao que se lle engade o apelativo: “Santiago, o Fillo de Zebedeo ou o Maior”. Era o irmán maior de Juan, o Apóstolo, e orixinarios de Betsaida habitaban na próxima Cafarnaún, traballando no negocio familiar de pesca nas ribeiras do Lago de Genesaret; pertencían, pois, a unha familia de modestos propietarios co seu pai Zebedeo.

Estaban asociados con outra parella de irmáns, Pedro e Andrés, na industria da pesca do lago paira cuxo traballo contaban con empregados ocasionais. Deste círculo de pescadores, Jesús levou o seu catro primeiros discípulos: Pedro e o seu irmán Andrés, Santiago e o seu irmán Juan. Santiago, pois, gozaba de especial confianza e relación con Jesús, como uno dos discípulos básicos, destacándose con Pedro e Juan do resto dos discípulos, obtendo o posto de testemuña privilexiada nos momentos máis importantes. O mesmo Jesús alcumou a Santiago e a Juan co sobrenome de “fillos do trono” seguramente polo seu arroxo e decisión. Santiago aparece como una persoa apaixonada, capaz de polo todo en xogo; un home que arrasa polo seu empuxe e que non se paira a botar cálculos e medir consecuencias. Una vez morto Jesús, Santiago forma parte do grupo inicial da Igrexa Primitiva de Xerusalén. Herodes Antipas I escólleo, igual que a Pedro, como figuras representativas paira dar un escarmento
á comunidade cristiá e contentar aos xudeus. E así termina Santiago: Herodes faio decapitar coa espada alá polos anos 41-44, converténdose no primeiro apóstolo en verter o seu sangue por Xesucristo.