Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Viaxes > Camiño de Santiago >

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Reapertura do Camiño? Cando? En que condicións?

Luns, 20deAbrilde2020 | por Goberno Vasco
 0 Meneame0  0  0 Google +0

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Son moitas as preguntas que nos facemos acerca de como afectase o Covid-19 ao Camiño de Santiago. Aquí podedes ler algunhas das respostas dos expertos;

MIGUEL TAÍN GUZMÁN

Profesor of Art History

Director of the Institutional University Chair “The Saint James Way and Pilgrimages”

University of Santiago de Compostela

 

Creo prematuro valorar si o Camiño vai funcionar este verán e si con peregrinos nacionais ou internacionais.

 

Hai que esperar unhas semanas máis paira ver ata que punto vaise a recuperar certa normalidade.

 

En todo caso paira os grupos de risco non vai haber Camiño pois non hai vacina á vista nin outra solución, e por tanto seguirán confinados.

ANTÓN POMBO

Historiador e escritor

-Crees que haberá una reapertura do Camiño este verán? Debería habela? En que condicións?

Ninguén pode, a día de hoxe, responder a esta primeira pregunta, e de facelo os desexos poderíanse confundir coa dura realidade. Polo que estamos a ver en China, onde todo comezou dous meses e medio antes que aquí, o regreso ás actividades relacionadas co turismo ou o lecer non vai ser fácil. En canto ao sector turístico máis convencional, dá xa por perdido o verán e, practicamente, o resto do ano, con cálculos de entre un 10 e un 20% de ocupación, o que faría inviables moitos negocios. A demanda será escasísima, nula a internacional, e a oferta está sobredimensionada en moitos tramos dos camiños. Consecuencia, xa anunciada por varias asociacións de empresarios do Camiño: moitos nin sequera abrirán este ano, e os que o fagan farano medorentos, e coa espada de Damocles de posibles obrigacións de reestruturar os seus negocios, obra que non todos poderán executar. Panorama en xeral desolador, e tamén iniciativas imaxinativas, do sálvese quen poida por libre, que están a comezar a anunciarse nas redes (a maioría, una quimera froito da desesperación).

Debería haber a reapertura? Na miña forma de pensar valoro moito a liberdade e a responsabilidade individual, como están a facer nalgúns países asiáticos como Corea, Xapón ou Singapura. Se a pandemia está controlada, o individuo deberá actuar con responsabilidade e tomar todas as medidas de hixiene necesarias, cumprindo as normas que se diten, paira evitar os riscos. Hai moitos peregrinos de corazón que están a esperar o pistoletazo de saída paira regresar ao Camiño, como dicía o vizconde de Valmont nas amizades perigosas, “séntoo, pero non o podo evitar”. É algo superior ás nosas forzas, temos que ir ao Camiño. Non entendo que ir ao Camiño, baixo certas condicións, poida ser máis perigoso, ou menos recomendable, que viaxar en transporte público en grandes aglomeracións, ou traballar nunha conserveira, e o turismo tamén é una industria tan esencial como calquera outra, faime graza o dos sectores estratéxicos e produtivos cando o 13% do PIB do país depende precisamente do turismo e a hostalaría, á que engadir moita parte do pequeno comercio. Castigar a uns si e a outro non a capricho? Ou todos ou ningún.

E as condicións? Esta xa é una cuestión técnico-sanitaria, pero me preocupa profundamente un inicio de satanización que está a circular, que fácil recurso paira dicir que se fai algo, sobre albérguelos. Dise que os dormitorios en albérguelos de peregrinos son pouco menos que covachas ou niños que favorecen a infección, e que haberá que reducir prazas e tender a crear espazos máis reducidos en habitacións privadas. Por favor denuncia todo o que poidas esta gran falacia, porque nun albergue compártense absolutamente todos os espazos, todos, desde os aseos coas duchas á cociña e o comedor, e o salón se o hai, e mesmo terrazas e xardíns. E por certo, tamén as casas rurais, pensións e hoteis de maior categoría teñen espazos compartidos, onde todo o mundo acaba acudindo a certas horas do día, e non adoitan ser grandes espazos nos que se poida manter a distancia de seguridade de 2 m, nin sequera nos 5*.

O fixar unha cabeza de turco pode acabar xerando una rebelión de albérguelos, por moitas axudas que se prometan, e non esquezamos que os albergues son parte esencial na forma de facer o Camiño, herdeiros dos hospitais ou alberguerías do onte, ou sexa, a medula do Camiño. Crer que se pode resolver un problema como o actual a golpe de decreto é una ilusión máis propia do romanticismo decimonónico.

.- Cal seria a túa recomendación paira:

As Administracións. Que ante todo se asesoren ben, actúen con prudencia, sen buscar como sempre o efecto mediático, e que non antepoñan a propaganda, como xa está a pasar co Xacobeo 2021, á sensatez e a realidade.

As Asociacións. Pois que opinen e debatan, desde o seu coñecemento do Camiño e a xestión de albergues, e que teñan paciencia e váianse esquecendo da cultura da subvención que tanto lles gusta a algunhas, porque agora o diñeiro necesítase paira cousas máis urxentes. Deberán ser así mesmo interlocutores cos peregrinos, paira mantelos informados de como evolucionan os acontecementos.

Os hospitaleros (Albergues de donativo) por unha banda e, por outra, paira albérguelos privados do Camiño que están moi preocupados por unha probable falta de ingresos no 2020?

Entendo perfectamente a preocupación, por unha banda a ilusión frustrada de quen non podemos ir ao Camiño, tamén hospitaleros que teñen no seu compromiso e entrega una razón paira a súa vida, coñezo a moitos que están a sufrir de verdade. E por suposto, porque tiven varios anos un negocio no Camiño, e agora quedeime sen cobrar a renda da miña arrendadora, a quen lla hei condonado mentres dure esta situación, comprendo perfectamente, e aféctame en persoa, o que está a suceder. Algúns non poderán cun ano de parón, xa se fala de entre un 15 e un 30% de peches, que sinceramente no Camiño non creo que cheguen a tanto, porque a maioría dos negocios son de pequena dimensión, familiares, mesmo sen empregados, o que favorece a súa capacidade de resistencia. Móstrome perplexo ante a política de fervenzas de axudas a todo o mundo, porque ao descender a recadación só poden chegar do endebedamento, e da posterior subida de impostos, e isto condúcenos a unha crise estrutural longa.

.- Crees que o Camiño sairá reforzado desta pandemia?

Creo firmemente que o Camiño sairá reforzado, pero non o Camiño que até agora coñeciamos, senón un máis próximo ao que existía nos anos 90, ata que naceu o Xacobeo en 1993. Un Camiño con moitos menos peregrinos, máis familiar, introspectivo, menos turístico, sen as axencias causando estragos cos seus paquetes turísticos, sen tanta mercantilización. Un risco moi grande no horizonte: que certos elementos do sector privado queiran eliminar competencia, agora que as vacas son fracas, e poñan na diana a albérguelos de donativo, aos parroquiais ou aos públicos. É algo que xa comezou. Témome una loita encarnizada pola supervivencia, como na natureza salvaxe, e é aí onde as administracións teñen que ter man esquerda paira controlar os excesos, moderar as ambicións e tranquilizar, sobre todo tranquilizar moito, ao persoal.

Desde logo non vai ser nada fácil, polo que vos desexo moita sorte, e man dura con todos os ilegais que camparon ás súas anchas, é certo que cada vez en menor número, nos tempos de bonanza e multitudes. E por certo, o novo Camiño debería ser o do respecto aos valores tradicionais da ruta e a calidade, non á cantidade e a cutrería asociada á masificación e o baixo custo. Os numerus clausus poderían ser tamén un bo antídoto temporal: non dar máis licenzas de actividade turística no ámbito do Camiño nunha boa tempada.

Adeline Rucquoi

Doutora en Historia, membro do Comité Internacional de Expertos do Camiño de Santiago

 

1 – Crees que haberá una reapertura do Camiño este verán? Debería habela? En que condicións?
Non sei si haberá una “reapertura do Camiño” este verán. En primeiro lugar porque non se pode considerar o Camiño coma se fose una sala, que se pecha e vólvese a abrir, ou un acontecemento que ten datas de inicio e de fin. O Camiño está sempre “aberto”. Existe mentres haxa peregrinos que o percorran. Se o próximo verán levantouse o confinamento en España e nos demais países europeos, se volven funcionar trens ou avións, se se poden cruzar as fronteiras e ir libremente dunha rexión a outra, poida que haxa peregrinos no Camiño. Ou sexa que isto depende do grao de liberdade que se de á xente nos próximos meses.
Despois, está claro, depende do medo que teña a xente a contaxiarse. Na medida en que, na prensa estranxeira, España aparece sistematicamente como una das peores rexións europeas en canto a contaxio, pode ser que, aínda que haxa liberdade de movementos, os peregrinos non volvan este ano ao Camiño.
O Camiño non pertence a ninguén, co cal non se pode “pechar” ou “abrir”. O único que se pode facer é restrinxir o seu acceso, ou impedilo. En canto quítense as restricións ou a prohibición… quen sabe?

2.-Cal seria a túa recomendación paira:
Administracións
As administracións, por motivos diversos – políticos, económicos, etc. -, adoitan facilitar o paso aos peregrinos. Poden tentar atraelos por tal ou cal itinerario, mellorar a sinalización, publicar folletos, etc., pero a peregrinación non depende delas. Se os peregrinos xa non andan polo Camiño, creo que o único que poden facer as administracións é axudar economicamente aos afectados por esa mingua, ata que pase o vendaval, e quizais comunicar máis, noutras autonomías e no estranxeiro, insistindo na seguridade e as medidas tomadas. Poden quizais aproveitar paira reflexionar sobre o actual “xiro” que se ve nos que percorren o Camiño. Hai una procura de “sentido da vida”, e quizais a pandemia reforzará esa procura espiritual. Na medida en que non vivimos nun país musulmán ou budista, en que o esoterismo achega poucas respostas, creo que as administracións deberían de colaborar coa Igrexa para que esta déalle ao Camiño un toque máis espiritual (que será tamén histórico). Non haberá xamais obrigación. Pero si hai que pagar a un señor ou una señora para que estea aberta a igrexa do pobo, que se faga. Os peregrinos aprecian sentar nela (hai bancos, silencio, e non fai falta pagar una consumición). Se hai que dar algunhas explicacións sobre o que é un santo, una Virxe, ou paira que serve un altar, que se faga, do mesmo xeito que se explica un castelo ou se indica o nome dunha árbore. É un servizo paira os peregrinos, sabendo que nunca se poderá “obrigar” a alguién a ir cara a Santiago de Compostela…

Asociacións
As asociacións creáronse paira fomentar a devoción ao apóstolo Santiago, e axudar aos peregrinos. Teñen una vida propia cos seus membros, organizan reunións, comidas ou ceas, camiñadas máis ou menos longas, manteñen una páxina Web, publican boletíns, organizan tamén conferencias, etc. Poden mellorar estas actividades, aproveitar ademais este ano paira comprobar a sinalización dos camiños, porse de acordo co clero para que se abran as igrexas, e cos alcaldes se hai monumentos que deberían de abrir as súas portas en horarios adecuados paira os peregrinos, revisar quizais a documentación que entregan, ou as credenciais, converterse en guías locais de turismo, etc. Noutros termos, as asociacións poden utilizar este ano paira preparar o que vén.

Os hospitaleros (Albergues de donativo) por unha banda e, por outra, paira albérguelos privados do Camiño que están moi preocupados por unha probable falta de ingresos no 2020?
As asociacións entenden perfectamente o que pasa. Do mesmo xeito que entendían os problemas expostos por, digamos, as pragas de chinches. Teñen que saber que, probablemente, este ano será un ano sen peregrinos. Conviría que se lles fixesen rebaixas nos seus gastos para que poidan manter albérguelos que rexentan até o ano 2021, Ano Santo compostelán. Polo demais, sufrirán igual que todos os comercios, pequenas empresas, etc, que tiveron que pechar e non saben si poderán re-abrir (non vexo en que a súa situación é diferente da dos comercios, bares, restaurantes, hoteis, empregados, etc.). Todos están, estamos preocupados…

3 – Crees que o Camiño pode reforzado desta pandemia?

Se o Camiño é capaz de ofrecer aos peregrinos o que eles buscan nel, desde unha experiencia única até o sentido da vida de cada un, si. En cambio, se o turismo parece ser o único importante – asaltando ao peregrino para que compre isto ou o outro, para que visite cousas que non teñen que ver co Camiño, enchendo os camiños con transportistas de mochilas, autobuses desembarcando a peregrinos “” para que anden cinco quilómetros, prezos elevados en albérguelos, balnearios paira peregrinos, trens do “Camiño de Santiago”, etc – o Camiño non atraerá, non sairá reforzado da crise actual. O peregrino busca algo “auténtico”. Se as administracións e as asociacións non controlan albérguelos, os restaurantes, o propio Camiño, para que non perda a súa alma… pois sairá peor.

Bo, isto é o que che podo dicir sobre a marcha (nunca mellor devandito). Cando fáloche do papel da Igrexa, non te creas que o fago en plan de proselitismo. Acabo de ler una tese que debería de haberse lido xa na universidade de Toulouse, pero está a esperar a que acabe o confinamento. Estou no tribunal. É una tese en Ciencias “da Información e Comunicación”. Nada que ver coa historia ou a relixión. É un estudo sobre peregrinos actuais a través do que pon en Internet. Una tese paira una universidade francesa, ou sexa laica. Pois resulta que os entrevistados falan todos desa procura de sentido, do que lles impresionou ver igrexas, imaxes, a natureza, o encontro con tanta xente de todos os países, etc, como moitos recobraron a fe, como outros din que a atoparon, como algúns din que a experiencia lles cambiou e que están máis sensibles ao que non é a vida práctica e materialista… Chamoume moito a atención. Apreciaban a falta de confort, o desposuírse do inútil, o vivir entre si, a hospitalidade xenerosa.

MANUEL DURAN

Enxeñeiro de Camiños, experto en proxectos de intervención

no Patrimonio Cultural da Obra Pública

Estimo que non creo que se anime a xente, salvo que se realice por un sentimento relixioso de acción de grazas, de petición dalgún favor ou de simple recordo. Quizá sexa una boa circunstancia para que o Camiño retome a súa verdadeira esencia e a súa orixe que non viría mal, aínda que é imposible limitalo a ese sentimento, e dicho una persoa non crente. Se dubida tamén poden haber outras intencións ou sentimentos moi valiosos, pero desde logo o que puiden apreciar e coñecer por experiencias alleas, en moitas ocasións ten un pouso deportivo, lúdico (sempre, por favor) e multitudinario, movido pola publicidade e o contaxio cal virus (tan de modo).da masa. Por suposto admito (non faltaría máis) que todo o mundo realice aquelas actividades que considere oportuno, pero non por iso penso que o peregrino ou camiñante tería que coñecer outras vertentes da súa ‘camiñar’, co obxectivo de facelo con maior acougo, cun interese cara á historia, o patrimonio natural e cultural dos territorios que atravesa, ‘socializar’ coas persoas que vaia atopándose, e participar coa súa economía rural (a terra baleirada) que apenas se ve favorecida, en xeral, por ese tránsito de persoas. Non é sustentable, a longo prazo, que o Camiño soporte o maioritario ‘turismo de baixa economía’.

As condicións, estimo, que serían as xerais que sexan prescritas paira o retorno a unha situación de ‘desconfinamiento’ progresivo.

Ás Administracións pouco podería recomendarlles pois me imaxino que terán bos asesores. Pero por propias experiencias profesionais creo que sería conveniente uns plans directores que aborden o mantemento dos camiños a longo prazo con criterios aplicables ás diversas condicións xeográficas, e técnico-construtivos que conserven a ‘naturalidade’ dos camiños con economía. A total accesibilidade é imposible e as condicións naturais non deben anularse ou minimizarse por aquilo da ‘comodidade’ do camiñante.

Descoñezo si sairá reforzado, pero todo aquilo que axude a desmasificarlo ‘’, a favorecer un ambiente de recollemento (por aquilo de atoparse cun mesmo) que, segundo creo, é una das mellores cousas de ‘facer o Camiño’, rebaixar a ‘velocidade’ do camiñante, incrementar o interese pola xente, a historia, o patrimonio cultural natural, etc., ben vindo sexa.

MANUEL ANTONIO CASTIÑEIRAS GONZÁLEZ

Catedràtic d’Història de l’Art Medieval

Departament d’Art i Musicologia (Universidade Autónoma de Barcelona)

-Crees que haberá una reapertura do Camiño este verán? Debería habela? En que condicións? Creo que non ata que non se atope una vacúa.

.- Cal seria a túa recomendación paira:

–As Administracións: Esperar á vacina

As Asociacións

Esperar á vacina

-Os hospitaleros (Albergues de donativo) por unha banda e, por outra, paira albérguelos privados do Camiño que estan moi preocupados por unha probable falta de ingresos no 2020? As administracións autonómicas deberían darlles una compensación como está a suceder con outros traballos.

.- Crees que o Camiño sairá reforzado desta pandemia? Dubídoo bastante, pero sobrevivirá sen dúbida, quizais reinventándolo intelectulamente, que é o que máis se bota en falta.

PATXI PEREZ RAMALLO

Arqueólogo, especializado en análise osteologicos e biomoleculares

.-Crees que haberá una reapertura do Camiño este verán? Debería habela? En que condicións? Creo que haberá una leve e moi controlada reapertura do Camiño de Santiago, en especial entre mediados de xullo e primeira quincena de setembro. Tras isto, un posible repunte en número de infectados polo Covid-19 obrigará a tomar medidas (todo con isto co panorama actual, quizais a aparición de medicamentos ou vacúa poida cambiar as cousas, circunstancia que dubido moito). A reapertura debe habela pero cun enfoque máis de turismo nacional, cun control do número de persoas por albergue, acceso a templos, etc.

.- Cal seria a túa recomendación paira:

As Administracións: creo que este ano debe tomarse como algo anómalo e centrarse principalmente no ano que vén. Débese fomentar paira o verán algo da peregrinaxe pero con carácter local ou nacional. Quizais sería interesante que, xunto as asociacións, fomentásese realizar traxectos pequenos enfocados a visitar e divulgar poboacións pequenas co seu patrimonio cultural e gastronómico, dirixida a un público relativamente próximo (exemplo: fomentar o camiño De Santiago paira as persoas da mesma comunidade autónoma ou da comunidade autónoma veciña para que coñezan o seu propio patrimonio).

As Asociacións: fomentar realizar rutas moi organizadas pero con perspectivas máis curtas ou con menor número de persoas.

Os hospitaleros (Albergues de donativo) por unha banda e, por outra, paira albérguelos privados do Camiño que están moi preocupados por unha probable falta de ingresos no 2020? Debe haber una organización moi boa e extensa entre todos os hostais e albergues. Quizais as novas tecnoloxías poidan xogar un papel importante nisto. Débese controlar número de persoas e quizais poder reservar con bastante antelación. É elemental non só controlar a limpeza, senón facer gala dela, así como das medidas de seguridade e distancia.

.- Crees que o Camiño sairá reforzado desta pandemia? Creo que se debe xogar una campaña de “mercadotecnia” ao seu favor. O Camiño representa unha viaxe espiritual e aventureiro, á vez que pode ser “sinxelo” e “austero”. Moitas persoas veranse directa ou indirectamente polo Covid-19. Quizais facer a máxima de “Teño moito que agradecer”, e “ valorar as pequenas cousas e as persoas” (socializar), pode empuxar a revitalizar o Camiño. Estamos a ver mostras de moita xenerosidade, solidariedade e recoñecemento social. Dar una imaxe de camiño social, paira todo o mundo, co que dar as grazas ou mesmo pedir por cambios, así como paira dar un novo enfoque e cambio á vida de cada, valorando pequenas cousas e sobre todo que as persoas queridas ou por coñecer. En resumo: un “Camiño paira coñecer a túa casa” en 2020 (turismo máis local, menos numeroso e cun enfoque máis cultural e próximo); e en 2021 “Un Camiño paira agradecer, un Camiño paira cambiar”.

ALFREDO MORAZA

Arqueólogo

Sobre o que nos preguntas teño una gran dúbida xa que por unha banda están as nosas intencións na súa globalidad e o que realmente se poida facer ou deixar de facer a nivel das restricións que poidan pór e que me supoño que serán bastante estritas por moito que queiran vender o contrario. Iso referido ao Camiño e os camiñantes como a nós tamén polo que respecta ás intervencións arqueolóxicas. Persoalmente, e é una opinión dun profano, vexo moi, moi complicado a viabilidade do Camiño nas circunstancias actuais, quen controla aos viaxeiros, se están sans ou non?, quen desinfecta adecuadamente un sitio onde vai ir durmindo xente diferente cada día? e así segue a casuística con todas as preguntas e pegas que queiramos pór respecto diso ou que nos poñan.

En verdade non o vexo moi claro e é una decisión moi complicada de tomar polos diferentes intereses atopados que leva, pero pensa que se una actividade moito máis mediática e economicamente máis relevante como pode ser a deportiva (fútbol, ciclismo, olimpíadas, pelota,…) exponse a baixada temporal de persiana que relevancia pode ter esta de o Camiño. É certo que as condicións de mobilización de xente son diametralmente diferentes pero a lei que se aplica a un tense que aplicar tamén aos demais.

En resumo, non se se realmente aclareiche algo ou non, pero nós estamos na mesma tesitura. Non podemos publicitar as escavacións se aínda non sabemos que nos van deixar facer e que non.

XATUR TELLETXEA

Albergue de peregrinos Santa Ana erromesan aterpetxea Pasai Donibane

1.-CREES QUE HABRA UNA APERTURA……..

O Camiño de Santiago (fisico) seguirá, albérguelos dubido moito que as autoridades dean luz verde paira abrir nunhas seguras condicións sanitarias. sempre estaremos atentos ao que din as autoridades sanitarias e de gobernación. una vez que dean luz verde, as condicións serian as mesmas e sen ningun risco paira os hospitaleros voluntarios.

2.- CAL SERIA A túa RECOMENDACIÓN…………………..

Á Administracion: moita seguridade. As asociacións sempre estariamos dispostos ao que decreten as autoridades sanitarias. os hospitaleros voluntarios non beben correr ningun risco e penso que nos privados pensasen igual.

3.- CRES QUE O CAMIÑO……………………

O Camiño de Santiago (peregrinacións) leva existeindo preto de mil anos, e habra tido moitos conflitos, epidemias guerras etc. parecidos a leste, veremos que ocorre cando isto termine……..????, O camiño fisico seguirá e hospitaleros voluntarios……..??.

JOSÉ MARI IZAGA

Presidente da Asociación de Amigos dos camiños A santiago, de Deba.

Santiagorako Bideen Debako Lagunak.

Creo que non é prudente nin conveniente, nin se poderá abrir o Camiño este verán, nin este outono. Non hai condicións que permitan abrilo.

Ás Administracións: que a seguridade, a saúde dos peregrinos, a dos hospitaleros voluntarios, e a do resto da poboación que vive cerca do Camiño, están por encima dos beneficios económicos que o Camiño poida achegarnos. Estamos a manifestalo estas semanas tanto as Administracións como o conxunto dos cidadáns.

Paira as asociacións: As Asociacións promovemos (debemos) o Camiño como una mestura de valores sociais que podemos chamar “espírito do Camiño” , non económicos. Por iso traballamos voluntariamente. É evidente que a pandemia non se acaba cando se levante o estado de alerta, o risco seguirá mentres haxa algúns poucos infectados, comezou cuns poucos, e Albérguelos son un foco de difusión, pola heteroxeneidade dos camiñantes, a súa mobilidade e a convivencia estreita entre eles e as poboacións. E a pandemia está e estará en expansión, en situacións de expansión noutros países orixe de peregrinos.

O Camiño pode saír reforzado desta situación e volver ao carácter que tivo fai una década, cando era menos masivo.

Pero paira iso é necesario que se faga un retorno “natural” por dicir dalgunha forma, suave e seguro, moi seguro, deixando que se vaia abrindo por si só, sen medios publicitarios, que sexan os propios peregrinos interesados os que vaian acudindo pola súa propia iniciativa e interese. Tal como revitalizouse , tal como foi nos últimos 1.000 anos.

Por outra banda hai que ter en conta que a AMCS representa a municipios, posiblemente una gran maioría do Camiño Francés, que transcorre por zonas pouco poboadas con municipios pequenos, nas que o Camiño é una fonte de vida, de economía notable. E entendo que lles afecte fortemente e que traten de recuperalo o máis rapidamente posible.

Pero non é o noso caso. Non é o das Asociacións vascas porque non buscamos en interese económico, aínda que si en parte a imaxe e/ou o coñecemento do País. Nin é o das Administracións de Euskadi onde a achega do Camiño á economía é inapreciable, no conxunto do País e tamén no das poboacións polas que pasa.

ALBERTO CANTEIRO

Asociación Amigos do Camiño de Santiago de Bizkaia

En canto a esas preguntas que nos facedes, eu creo que polo menos nós non temos idea de abrir albérguelos, até non ter a certeza de poder recibir aos Peregrinos en perfectas condicións, tanto por eles, como polos Hospitaleros que estean aos recibir en albérguelos.

As recomendacións paira as Asociacións, serán que teñamos paciencia e non nos preocupemos que o camiño está sempre aí, e aínda que custe, “QUE CUSTARÁ” , virán tempos de aglomeracións e entón estaremos a protestar pola masificación do camiño outra vez, seguro que os que estaban afeitos sacar un beneficio de Albérguelos, estar a botar as mans á cabeza, pero creemos que o benestar de “TODOS” ten que prevalecer por encima de todo.

E en canto a se sairá reforzado o Camiño, eu penso que NON, que imos Camiñar e aloxarnos en Albérguelos con medo durante moito tempo e os Hospitaleros volverémonos máis recelosos e autoritarios polo medo, con calquera síntoma que creamos notar en calquera que se achegue, e nese momento virásenos de novo á cabeza todo o proceso.

Haberá que ser cautos e deixar que isto se esqueza con algún tempo prudencial, paira poder recibir e atender aos que veñan camiñando coas suficientes garantías de que todo está terminado e esquecémonos do “Bicho” que será difícil.

En canto ás administracións, pediríalles un pouco Compresión e Axuda paira as Asociacións que estamos ao pié do canón todos os días do ano, mesmo teleoperando desde casa a todas as horas e días do ano, e esta Pandemia “faranos que teñamos un pouco difícil o soportar os gastos que ocasiona ter pechado e seguir pagando todos os recibos e gastos do local e albergues, xa que a tempada estaba xa planificada.

ERNESTO BUSTIO

Albergue de Peregrinos de Guemes (Cantabria)

Este texto chégame a través dun blog dun cura-xornalista de Madrid, moi amigo meu, e merece a pena reflexionar sobre o seu contido. Agora todo o mundo está a esperar que se venza o virus. Que pouco pensamos nas secuelas que deixará. E moito menos no cambio de actitudes dunha sociedade que nos aboca á destrución.

Conviría comentar algo sobre o futuro do Camiño. Dá a sensación de que o maior problema é a apertura do Camiño e, por tanto de Albérguelos. Claro que o Ano Xubilar está xa moi preto. Pero non sería mellor camiñar cara ao descubrimento do Espírito do Camiño’. Os peregrinos irán chegando aos poucos.

Eu creo que o fundamental é superar esta pandemia e analizar o futuro. Non sei. talvez é algo demasiado idealista. Dime como ves o teu o ir preparando uns encontros nesta linea?. Cantabria estamos moi pouco coordinados. As Asociacións non existen practicamente. Pero si hai bastante xente que, directa ou indirectamente, están moi próximos ao Camiño. habería que traballar esa área. Agora temos tempo de pensar antes de tomar decisións precipitadamente.